عادتهای بودار
اولی: هیچ موقه یه کار پست و سخیف رو خوب انجام نده. دیگران تو رو با اون خواهند شناخت و اونکار وظیفه همیشگیت خواهد شد
دومی: موافقم اما نه کاملا. اولا اگه اطرافیان شعورشون کم هس دلیل نمیشه تو مسلکت رو عوض کنی. دوما عاقبت به خیری تو ثبات در خوب بودنه ، حالا هر جا. سوما قسمت بد ما جرا این نیس که تو کارو خوب انجام دادی، بلکه موندن تو تو اونجا و عادت کردنت و همرنگ و بو شدن با اونه که خطرناکه. اگه منظورت فرار از تغییر رفتار و بو نگرفتنه حق با توئه نباید به اون کار ادامه داد.
پ ن:
همیشه اهداف و ارمانهای بزرگ باید مسلط باشن به متفرقه ها
کنش / واکنش
اون روزای اول بخاطر شخصیتی که ازش تو ذهنم داشتم براش احترام قایل بودم و حاضر بودم جلو پاش از جا بلند بشم.
به مرور این رفتار در باطن عوض شد و من فقط به احترام سن بیشترش ، بهش احترام میزاشتم.
الان بخاطر شناختی که ازش پیدا کردم فقط به نشونه بی احترامی جلوپاش بلند نمیشم، حتا اگه مجبور باشم!
پ ن:
ما مجموعه ای از پالسهایی هستیم که میفرستیم. هر کنشی از طرف ما یه پیامی داره. مراقب پیامهامون باشیم.
داوری
داوری کار خیلی سختیه چون طرف مقابلت ممکنه شعور نداشته باشه ولی حق داشته باشه...
پ ن:
تا اونجا که بتونیم تو زمین دیگران بازی نکنیم.
بی عدالتی
++ شما هم احتمالا کلیپ لاریجانی تو مجلس در مورد توهین نماینده سراوان به مردم عادی رو دیدین ...
نماینده ها که خیلی وقته اوضاشون معلومه....ولی منه نوعی توقع داشتم لاریجانی در حد حرکت پوپولیستی هم که شده یه طرفداری از مردم کرده باشه. تو عصر ارتباطات و دیوارهای شیشه ای ، اون نماینده کذایی پشت تریبون رفته و همچنان میتازونه و دریغ از یه ذره ندامت و احترام به مردم ...حالا تو منتظری رییس مجلس تجربه بخرج بده و برای حفظ ظاهر هم که شده یه حرکتی بزنه.یهو میبینی آرپی جی رو برعکس شلیک میکنه و میگه: باید دید کی این فیلمو دست مردم رسونده!!
++ ماجرای بالا برای من خیییلی آشنا بود! بیشتر از یک سال میشد که برای مشورت و قضاوت به "با شخصیت" مراجعه میکردم . فکر میکردم ، مرجع عادل و متخصصیه . حل نشدن مسئله منو دچار تناقض کرده بود و بعد از حدود دوسال به این نتیجه رسیدم که مسله خیلی ساده بوده. و در واقع اعتماد و اعتقاد بیش از حد من به "با شخصیت" کلی هزینه مادی و روانی به من تحمیل کرده. گاهی خوش بینی بیش از حد پشیمونی میاره. مرجع راهنماییمو عوض کردم و البته ایشون هم منو به "با شخصیت" ارجاع داد و منم برا اتمام حجت خودم برا بار آخر رفتم پیش "با شخصیت" و اول کار بهش گفتم من توقع بیجایی از شما داشتم، شما نه سر پیاز بودی و نه ته پیاز...! اونم بجای اینکه متوجه هوشیار شدن من بشه و بابت معطل نگه داشتن من به مدت 2سال عذر خاهی کنه ، بهش برخورد و گفت: من هم سرپیازم وهم ته پیاز! ازش اجازه گرفتم حرفای این جلسه آخرو ضبط کنم . بعدا چند بار اون فایل صوتی رو بررسی کردم و دیدم کلا قضیه سرکاریه!
توقع داری با اونهمه ادله روشن حداقل به صورت زبونی همراهیت کنه. اما بعد از کلی سند و مدرک و...یهو چیزای میگه که انگار اصلا حرفات براش مهم نبوده و فقط منافع خودش. وقتی لاریجانی آرپی جی رو برعکسی شلیک کرد تو اون لحظه دقیقا یاد "با شخصیت" افتادم!
++ من اهل درگیری نیستم. معمولا دور این افراد خط قرمز میکشم ودیگه هرگز باهاشون کار ندارم و" ال سی" اونا رو میسوزونم. و البته به همه دوستان هم خبرشو میدم!
خودمونم خودمونو جدی نمیگیریم!
+ طرف میگه "ف" ما میریم فرحزاد و دیگه برنمیگردیم! نمیدونم شمام اینجوری هستین یا نه. گاهی آدم ترجیح میده تو همون فرحزاد بمونه! شقه دوم حرفو میچسبیم و ول نمیکنیم.
+ دوستی میگف: ماها اکثرا هدف داریم اما راه رسیدن بهشو بلدنیستیم....
بنظرم حرفش درسته و از برخی زوایا قابل تامل و بررسیه، اما از اونجا که ما هم دوس داریم بریم فرحزاد و برنگردیم شقه دوم حرفو بررسی میکنیم.
بنظرم کسیکه هدف مثلا α رو داره، خود اون α رو داره! یعنی بعد از رسیدن به اون هدف، عینیت اون موضوع براش تغییری نمیکنه! کمتر کسی اینطور باوری داره. فک کنم ماها حتا ارزوهامون رو هم جدی نمیگیریم، چه برسه به اهدافمون.
+ من ادم باسوادی نیستم اما همیشه دوس داشتم برا خودم از این آیه همچین برداشتی داشته باشم:
بعد از مشاهده عینی جزا و پاداش(در آخرت) تغییری در باور افراد معتقد ، ایجاد نمیشه .
... این همان است که پیش از این [نیز] روزى ما بوده ... (آیه25 بقره)
... و بَشِّرِ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ کُلَّمَا رُزِقُوا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقًا قَالُوا هَذَا الَّذِی رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ وَأُتُوا بِهِ مُتَشَابِهًا...